شاید اگه محدودیت ها رو یادآور نمیشدی ، الان بلند تر اوج میگرفتم

همیشه یه راه فراری برام بود. چیزی که با فکر کردن بهش کلهم گرم میشد، میتونستم از خیابون رد شم ، یا چشمام رو ببندم و بگم مهم نیست ، تو به خواست خودت اینجایی.

نمیدونم کی بود ، چه روزی بود و خورشید کجای آسمون بود که اینطوری شدم.

کسی از آینده خبر نداره اما اینطور که بوش میاد ، چیز جالبی نیست. منظورم اینه که زندگی رو هر مدلی که نگاه کنی غم انگیزه، زاویه دید و اینجور چیزا چرنده.

کلهم رو گرم کردم به این راهه.