یه انیمیشن دیدم برای بچه های سرطانی درست شده بود و چه آدمای خوبی. یعنی خوشحال کننده بود.
بعضی وقتا فکر میکنم چقدر فاصله زیاده ، قرار نیست پر بشه..بعد میبینم مگه دست خودمونه ؟؟ مگه ما خواستیم ، یا اونا خواستن... یه مشت آدم ریخته شدیم رو زمین و مجبور به زندگی هستیم....
برچسب:
نویسنده: سام قربانی