بالا منبر برم یکم

نمیبینیم زیبایی واقعی چیه. یعنی همه چیز میتونه زیبا باشه و ما به خاطر جامعه و اطرافمون ، خودمون رو محدود کردیم.

به چی ؟ به بلوند و سیکس پک و لبای گنده و دماغایی که عین نوک پرنده میمونه.

چرا نمیبینیم یا نمیخوایم پیدا کنیم که به نظر خودمون چی قشنگه ؟!

تو این مدت دارم میبینم که از چه چیزایی خوشم میاد که یکیش دماغ های بزرگ و شکسته بود. به نظر کی این دماغا قشنگن ؟! هیچکی؟! خب به تخم نداشتهم. من که حال میکنم با این دماغا. (در این یه مورد با تمام قوا جدیم ، حتا دقت کردم دماغ کراشام هم همینطوری بوده)

انقدر فاکتور ها و معیار های زیبایی رو محدود کردیم که همه عین هم شدن.

و در آخر هم خاک بر سر پسرا. البته نه همهشون، ولی اکثرشون.